فرقی نمی کند چه عقیده ای داشتی
و عضو کدام گروه بودی
اصلاً عضو گروهی بودی؟!
تو انسان بودی
و کشته شدنت برایم بسیار دردناک است
و دردناک تر از آن،این است
که عده ای خون تو را وسیله ای قرار دهند
برای مشروعیت بخشیدن به خویش!
شب نوشت:
محسن نامجو آلبوم بوسه های بیهوده اش را برایم می خواند
و من با فشار خون 9، پر از سرگیجه ام...
و فریادهای ما را به بند کشیده اند
اما
یارای به بند کشیدن اندیشه های ما را ندارند
ذهن ما زایشگاه اندیشه هاست!
به سکوت سهمگین نوشیروانی ننگر
که روزی پر از فریاد بود...
فریاد های ما هنوز نفس می کشند
و در اذهان ما مأمن گزیده اند
روزی تو آزادی را در نوشیروانی فریاد می زدی
و امروز نوشیروانی آزادی تو را!!!
*نوشیروانی=دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل!
روز نوشت:
امروز برای اولین بار باقالی محسن نامجو را چشیدم!
چراغ ِ شهر پنهان است.
موجي گرم در خون ِ خيابان است.
خيابان،خسته
لب بسته
نفس بشكسته
در هذيان گرم تير،خون مي ريزدش آهسته از
هر بند...
"خيابان را،سراسر خون گرفته ست.(مي گويد به خود،عابر)
مردم به ناچار خاموش اند.
"در شولاي ِ خون پنهان،به خانه نمي رسم.او نمي داند.مرا ناگاه
در زندان مي بيند،به چشم اش قطره اشكي بر لب اش زهر خند،
خواهد گفت:
"خيابان را سراسر خون گرفته ست...با خود فكر مي كردم كه خون ريزي گر
هم چنان تا صبح مي پائيد مردان و زنان از خفيه گاه خود به
خيابان باز مي گشتند"
خيابان را
سراسر
خون گرفته ست.
چراغ ِ شهر پنهان است،موجي گرم در خون ِ خيابان است.
خيابان-خسته لب بسته نفس بشكسته در هذيان گرم تير خون
مي ريزدش آهسته از هر بند...
*شعر ِ مه ِ احمد شاملو ست كه برخي از واژگانش را تغيير داده ام*
فضای دانشگاه سرشار از طعم اعتصاب بود
از نوع غذا
۴ روز
۴ شب
۴ ستاره
که روانه ی بیمارستان شدند!
تنها به جرم احقاق حقوق از دست رفته ی هم کلاسی ها
به خاطر انجمن اسلامی با در همچنان تخته!
به خاطر شورای صنفی همچنان منحل!
به خاطر...
پ.ن:در خانه می دانند٬نوشین هرگاه ناراحت و آزرده خاطر می شود٬نه خواب دارد٬نه خوراک!
به حلق آویز اعدام
می اندیشم
و
لحظه ی وداع تو
با دنیای فانی
آن هم
تنها
به جرم اندیشه
فریادهای مرده
گلویم را می فشارد
تنها
برایم
بغض شکسته می ماند
و
اشک های خونین
پ.ن:
به
فرزاد کمانگر،علی حیدریان،فرهاد وکیلی،شیرین علم هولی،مهدی اسلامیان
آزادی
فریاد بود
و امروز
خاطره ای
در رگ هایم
سخت می گریم
هر شب
با این جسم بی رمق
برای تو
آری،تو
تو
که ماه هاست
در حبسی
و به محرومیت از تحصیل محکومی
فریاد تمامی سلول هاست.
پس چرا؟
هنوز
این همه سلول انفرادی پابرجاست!
سلام برآزادی،دموکراسی،برابری،درود بر تمامی دانشجویان زندانی که نماد مقاومت جنبش دانشجویی هستند و درود بر دانشجویان ستاره دار که ستاره هایشان مدال افتخار هر دانشجوی آزاده ایست و درود بر صدها دانشجوی محروم از تحصیل.
فریادهای آن روز توست.
با همه ی آنچه که گذشت،هنوز در ذهنم باقی مانده است.فریادهایت،سکوت چندین ساله ام را شکست.سکوتی که در تمامی این سال ها،سد محکمی در مقابل فریادهای درونی ام ساخته بود.سکوت اجباری را می گویم.آن روز از شادی نابودی سد سکوتم در پوست خود نمی گنجیدم.آری،آمدم و پیشانی بندی را که به واژه ی «آزادی» مزین ساخته بودی،گرفتم.همگی کناریکدیگر ایستادیم و یکصدا خواسته هایمان را فریاد زدیم:
یاردبستانی من/با من و همراه منی/...
همراه شو عزیز/تنها نمان به درد/...
و...
چقدر دلتنگم برای آن روز،برای تو و برای یکایک آن یارهای دبستانی.
می دانی؟ آنچه تحمل حکم های صادره را برایمان ممکن کرده،یاد همان روز است.
یقین دارم،روزی دوباره پیشانی بند یادگار آن روز را خواهیم بست و در آخرین سنگر آزادی جمع خواهیم شدوبازهم یکصدا «آزادی» را فریاد خواهیم زد.
آری،می شناسم تبار و ریشه ی خود را!