؟!

          خسته ام

         به قدر قدمت هستی

           هستی؟!          یا         نیستی؟!

خاطرات

چه دلگیرند

 خاطراتی

که مدام نم می کشند

وهیچ گاه قصد خشک شدن ندارند

پیوندتان مبارک!

لحظه ها

               به

                    خاطره ها

                                    می پیوندند

                                                       با سرعت نور

                                                                               گاه حتی

                                                                                              از راه دور

تک درخت من

۸ ساله بودم که یک هلو و هزار هلو را خواندم.بعد از آن،همیشه دوست داشتم در حیاط کوچکمان درختی داشته باشم.

سال ها پیش،خودت مهمان حیاط کوچکمان شدی.مهمانی ناخوانده!اولین باری که دیدمت چقدر ذوق زده بودم.تو همان بودی مهربان و بخشنده!مهربانی را از آسمان به ارث برده ای و بخشندگی را از زمین.تو برایم زلال و مقدسی درست مثل اجدادت!تو نماد همیشگی مقاومتی!

روزها و سال ها می گذشت تو قد می کشیدی و من یاد می گرفتم که چطور با نگاه های گرمم با تو سخن بگوییم.چه خوب زبان چشمانم را یاد گرفتی!

در تمام این سال ها همیشه سعی می کردم مواظبت باشم.تابستان که می آمد نگران تشنگی ات می شدم و زمستان که نزدیک می شد می ترسیدم که مبادا سرما بخوری.

هیچ گاه اولین شکوفه ای که به من هدیه دادی را از یاد نمی برم.تک شکوفه ای که ماه ها بعد گوجه سبزی زیبا شد و بر وجودت نازنینت نقش بست.بعد از آن سال هر سال این تو بودی که آمدن بهار را با شکوفه های دلربایت به من خبر می دادی!به من که از نسل بهارم و عاشق بهار!

خودت می دانی این چند سالی که دور از خانه بودم همیشه روزهای آخر سال را یک به یک می شمردم و کلی انتظار می کشیدم تا کلاس ها تمام شود و من بتوانم باز هم روز های زیبای بهاری شدنت را با تو باشم.

آن روز ها با همه ی شادی هایش گذشت!

این روزها دیگر نشانی از آن نگاه گرم و چشمان آفتابی نیست!

می دانم طاقت چشمان بارانیم را نداری.این مدت فقط از دور نگاهت می کردم و برای روییدن شکوفه های دلربایت انتظار می کشیدم.

اما تو از دور هم  نگاهم را خواندی و به حال و روزم پی بردی و هم دردیت را اثبات کردی!

دوستت دارم بی نهایت!

امسال خبری از آمدن بهار نیست نه برای تو!نه برای من!

به م.ب

آن روز

                             آزادی

                                                      فریاد بود

 

و امروز

                           خاطره ای

                                                    در رگ هایم

 

سخت می گریم

                             هر شب

                                                    با این جسم بی رمق

 

برای تو

                           آری،تو

                                                    تو

 

که ماه هاست

                         در حبسی

                                                  و به محرومیت از تحصیل محکومی

نگاه

نگاهم ناگهان

با نگاه زنی تلاقی می کند

که در پیاده رو ایستاده

با فرزندانش

چه معصومانه و نجیب می گرید

بدون حتی

 درخواست هیچ گونه کمکی

                                                              تمامی وجودم می سوزد

                                                              قلبم درد می گیرد

                                                              عمیق

                                                              اشک هایم بی وقفه سرازیر می شوند

و...

 

پ.ن:دیریست که دردهای اجتماعی مردم از درون می سوزاندم.

...

تولد

           اجباریست

مرگ

         اجباریست

زندگی

             چرخه ای تکراریست

و اختیار

             چه دلخوشی ساده ایست

خالی

چه خالیست

جای من در میان آنهایی که دوستم دارند

چه خالیست

جای آنها در میان لحظه های دلتنگی ام

چه خالیست

مرده ام

دیریست که مرده ام

و هر روز

بر مزار خویش می گریم!

مزاری که بر سنگش

جای تاریخ وفات خالیست!